სოფლის მეურნეობა
84 კილოგრამი ყურძენი 20 ლიტრ საწვავში
24 ივლისი 2014

 

რას ვყიდლობთ ერთი კილოგრამი ყურძენით 
სოფიკო ნიკოლაშვილი
თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ გულგულაში მცხოვრები 77 წლის სიმონი პაპა დღევანდელ სიდუხჭირეს და ხელმოკლეობას უჩივის. მისი მთავარი პრობლემა იმაში კი არ მდგომარეობს რომ უკვე მოხუცდა და შრომა აღარ შეუძლია, არამედ იმას ჩივის, რომ ვენახის მოვლა ძალიან გაძნელდა და იმ შრომას და თანხებს რომელსაც მასში დებს მთელი წლის მანძილზე საბოლოო ჯამში ანაზღაურებს.
ჩვენთან ინტერვიუში აცხადებს, რომ დღეს ქართული სოფელი არნახულ გაჭირვებაშია, თავად მას 5 ჰექტარ მიწის ნაკვეთზე გაშენებული აქვს რქაწითელისა და საფერავის ჯიშის ყურძენი.
სიმონი პაპა შედარებას აკეთებს გასული წლებსა და დღევანდელს შორისგამოცდილი მევენხის თქმით, იგი 1 კგ ყურძნით 1 კგ შაბიამანს ყიდლობდა, და 4 კილოგრამი ყურძენით 20 ლიტრ საწვავს:
`დღეს ვენხის მოვლა ძალიან ზარალიანი, რადგან ვერ ანაზღაურებს მისი მოვლისთვის საჭირო დანახარჯებს. ვენახმა შემსყიდველუნარიანობა დაკარგა 2000%, ადრე თუ ერთი კოლოგრამი ყურძენით ვყიდულობდი 1 კოლოგრამ შაბიამანს, ახლა 12 კილო ყურძენი მჭირდება რომ 1 კილო შაბიამანი ვიყიდო. 4 კილო ყრძნის ფასით ვყიდულობდი 1 კალისტრა საწვავს, ახლა 84 კილო ყურძენი მჭირდება. რათქმაუნდა ფასების ასეთმა მატებამ გლეხის ცხოვრებში გამოიწვია სიდუხჭირე, ისედაც ხელმოკლეთ მცხოვრობს გლეხი, ამ სიტუაციამ კი უფრო ვაი-ვაგლახში ჩააგდო.
ბოლო ორი წელია რაც ყურძნის ჩაბარებაზე სიტუაცია გამოსწორდა თუმცა ისე არა, რომ გლეხი კმაყოფილი იყოს. კიდევ კარგი 15 თეთრი დაუმატეს, მისარებ ფასს. თორემ ძალიან ბევრი გაჩეხავდა კიდევ ვენახს, თუ დააკვირდებით, დღეს საქართველოს სოფლის მეურნეობაში, წინ წამოიწია სხვა კულტურები, ეს ძალინ კარგია თუმცა რის ხარჯზე, ამ ადამიანებმა ვენახი გაკაფეს და დაიწყეს სხვა კულტურების მოყვანა. მათ ორმაგი დაუჯდა ეს ყელაფერი და შეიძლება ვერც ვერსდროს ამოიღის. რადგან, ჯერ ყურძნის ჩაყრა და მოვლა დაიწყო მისი, შემდეგ გაკაფვა და ახალი კულტურის დარგვაში დახარჯული ფოლი და შრომა. ასეთია ქართველი გლეხის ცხოვრება. ხშირად მესმის რომ მიწების ისეთი რაოდენობა არის დამუშავებული, რომ ასეთი პროცენტული მაჩვენებელი ბოლო ათწლეულების მანძილზე არ ყოფილა. მე გეტყვით რომ, დღეს თელავის მუნიციპალიტეტში 60% მიწების დაუმუშავებელია, ამ სიტყვცებს ისე არ ვამბობ, თუ ვინმეს არ სჯერა და ეჭვი ეპარება, მობრძანდეს ჩემთან და ერთად ვნახავთ თუ რადღეში სოფლის მეურნეობა და გლეხი.
ყველა გლეხს აქვს საწვავის და ტექნიკის პრობლემა, რიალურად ბაზარზე ყველაფერია, თუმცა იმდენად ხელმიუყვდომელია, უბრალო გლეხისათვის რომ ხშირად წამლობას და კულტივაციაზე უარს ამბობს, ამით რათქმანდა მოსავალს ვნებთ, თუმცა არააქვს საშუალება და იმიტომ. ახალი შხამქიმიკატები შემოვიდა და გამოცდის პერიოდშია ჯერჯორობით, რაც ძველი იყო ის ამოიღეს ხმარებიდან, მაგალითად მე შაბიამნით ვწამლი, რომელიც ძნელად საშოვარი გახდა. სამაგიერთოთ შმოვიდა ახალი პრეპარატები რომლის გამოყენებაც ჯერჯერობით არ იცის ჩვენმა გლეხმა და ხშირად დოზას ვერ იცავს, რაც უარყოფითად აისახება კულტურაზე~.
სიმონი პაპას დიდ წარმატებებისთვის აქვს მიღწეული, იგი გინესების რეკორდსმენია, ეს არის ყველაზე ასაკიანი ადამიანი, რომელმაც 16 ათასი ვაზის ნერგი დარგო და 100%-ით გაახარა. მას ასევე გავლებული აქვს ორი მეტრის და 11 სანტიმეტრის ჩურჩხელა, თუმცა ამ რკორდს არ სჯერდება და იგი სამომავლოდ აპირებს უფრო დიდი ჩურჩხლის გავლებას:
`1981 წლიდან გადავედი კერძოობაზე, ავიღე სამი ჰექტარი მიწის ნაკვეთი და გავაშენე ვაზი, ამ სამ ჰექტარზე მოქონდა 100% ვაზის გახარება, რომელიც ძნელად წარმოსადგენია. რომ დაიშალა ეს დროება ეს მიწის ნაკვეთი მე დამრჩა, შემდგომ მოვუმატე კიდევ ორი ჰექტარი მიწის ნაკვეთი და მასზეც გავაშენე ვაზი. საკუთარი ხელით მაქვს თვითვეული ვაზი დარგული და გაზრდილი, ჩემი მეუგლე მეხმარებოდა, დატვირთული შრომისგან იგი დაავადმყოფთა, თუმცა ღმერთის წყალობით კარგათაა ეხლა. 
ყველა ტექნოლოგიური რუკით გათვალისწინებულ სამუშაოებს მე და ჩემი მეუღლე ვასრულებდით. მთელი ნახევერი საუკუნეა ამ საქმეს მივდევ. საერთო ჯამში 16 ათასი ვაზი მაქვს დარგული საკუთარი ხელით. რაც გულისხმობს რომ მსოფლიოში ჩემზე ბევრი ვაზის ხე არავის დაურგავს. მე დაუკავშირდი გინესეის რეკორდებების შემსწავლელ კომისიას, ისინი ჩამოვიდნენ შეისწავლეს ფაქტი და შემიყვანეს გინესების წიგში, როგორც ყველადე დიდი ადამიანი ასაკით რომელმაც დარგო 16 ათასი ვაზის ძირი და გააახარა. ასევე სხვა რეგორდიც მაქვს, მსოფლიოში ყველაზე დიდი ქვევრის მფლობელი ვარ, ასევე მე გვაკეთე ორი მეტრის და 11 სანტიმეტრის ჩურჩხელა.~
თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ გულგულაში მცხოვრები 77 წლის სიმონ ნინიკლაშვილი დღევანდელ სიდუხჭირეს და ხელმოკლეობას უჩივის. მისი მთავარი პრობლემა იმაში კი არ მდგომარეობს რომ უკვე მოხუცდა და შრომა აღარ შეუძლია, არამედ იმას ჩივის, რომ ვენახის მოვლა ძალიან გაძნელდა და იმ შრომას და თანხებს რომელსაც მასში დებს მთელი წლის მანძილზე საბოლოო ჯამში ვერ ანაზღაურებს.
ჩვენთან ინტერვიუში აცხადებს, რომ დღეს ქართული სოფელი არნახულ გაჭირვებაშია, თავად მას 5 ჰექტარ მიწის ნაკვეთზე გაშენებული აქვს რქაწითელისა და საფერავის ჯიშის ყურძენი.
სიმონი პაპა შედარებას აკეთებს გასული წლებსა და დღევანდელს შორისგამოცდილი მევენხის თქმით, იგი 1 კგ ყურძნით 1 კგ შაბიამანს ყიდლობდა, და 4 კილოგრამი ყურძენით 20 ლიტრ საწვავს:
`დღეს ვენხის მოვლა ძალიან ზარალიანი, რადგან ვერ ანაზღაურებს მისი მოვლისთვის საჭირო დანახარჯებს. ვენახმა შემსყიდველუნარიანობა დაკარგა 2000%, ადრე თუ ერთი კოლოგრამი ყურძენით ვყიდულობდი 1 კოლოგრამ შაბიამანს, ახლა 12 კილო ყურძენი მჭირდება რომ 1 კილო შაბიამანი ვიყიდო. 4 კილო ყრძნის ფასით ვყიდულობდი 1 კალისტრა საწვავს, ახლა 84 კილო ყურძენი მჭირდება. რათქმაუნდა ფასების ასეთმა მატებამ გლეხის ცხოვრებში გამოიწვია სიდუხჭირე, ისედაც ხელმოკლეთ მცხოვრობს გლეხი, ამ სიტუაციამ კი უფრო ვაი-ვაგლახში ჩააგდო.
ბოლო ორი წელია რაც ყურძნის ჩაბარებაზე სიტუაცია გამოსწორდა თუმცა ისე არა, რომ გლეხი კმაყოფილი იყოს. კიდევ კარგი 15 თეთრი დაუმატეს, მისარებ ფასს. თორემ ძალიან ბევრი გაჩეხავდა კიდევ ვენახს, თუ დააკვირდებით, დღეს საქართველოს სოფლის მეურნეობაში, წინ წამოიწია სხვა კულტურები, ეს ძალინ კარგია თუმცა რის ხარჯზე, ამ ადამიანებმა ვენახი გაკაფეს და დაიწყეს სხვა კულტურების მოყვანა. მათ ორმაგი დაუჯდა ეს ყელაფერი და შეიძლება ვერც ვერსდროს ამოიღის. რადგან, ჯერ ყურძნის ჩაყრა და მოვლა დაიწყო მისი, შემდეგ გაკაფვა და ახალი კულტურის დარგვაში დახარჯული ფოლი და შრომა. ასეთია ქართველი გლეხის ცხოვრება. ხშირად მესმის რომ მიწების ისეთი რაოდენობა არის დამუშავებული, რომ ასეთი პროცენტული მაჩვენებელი ბოლო ათწლეულების მანძილზე არ ყოფილა. მე გეტყვით რომ, დღეს თელავის მუნიციპალიტეტში 60% მიწების დაუმუშავებელია, ამ სიტყვცებს ისე არ ვამბობ, თუ ვინმეს არ სჯერა და ეჭვი ეპარება, მობრძანდეს ჩემთან და ერთად ვნახავთ თუ რადღეში სოფლის მეურნეობა და გლეხი.
ყველა გლეხს აქვს საწვავის და ტექნიკის პრობლემა, რიალურად ბაზარზე ყველაფერია, თუმცა იმდენად ხელმიუყვდომელია, უბრალო გლეხისათვის რომ ხშირად წამლობას და კულტივაციაზე უარს ამბობს, ამით რათქმანდა მოსავალს ვნებთ, თუმცა არააქვს საშუალება და იმიტომ. ახალი შხამქიმიკატები შემოვიდა და გამოცდის პერიოდშია ჯერჯორობით, რაც ძველი იყო ის ამოიღეს ხმარებიდან, მაგალითად მე შაბიამნით ვწამლი, რომელიც ძნელად საშოვარი გახდა. სამაგიერთოთ შმოვიდა ახალი პრეპარატები რომლის გამოყენებაც ჯერჯერობით არ იცის ჩვენმა გლეხმა და ხშირად დოზას ვერ იცავს, რაც უარყოფითად აისახება კულტურაზე.




თელავის მერის კანდიდატის პლატონ კალმახელიძის ერთი სამუშაო დღე (R)

kakhetinews.ge

განცხადებები
პირველი განცხადება
მეორე განცხადება